Man en vrouw in rouw

Door: Christel Goulancourt

Elk mens heeft zijn of haar eigen manier van omgaan met rouw. Het verliezen van een kindje betekent altijd het verliezen van een stukje van je toekomst. Ineens is alles anders, alles waar je naar uitkeek is weggerukt.

Hoe lang de zwangerschap heeft geduurd, maakt voor het gevoel van verlies vaak niets uit. Vanaf het moment dat je zwanger bent, begin je met het opbouwen van een band met je ongeboren kindje. Wanneer blijkt dat het kindje niet levensvatbaar is, worden dromen en toekomstplannen ruw verstoord. “Man en vrouw in rouw” verder lezen

Miskraam spiritueel gezien – Roy Martina deel 2

rouwverwerking

In mijn vorige blog heb ik het gehad over de 3 ‘ikken’ in relatie tot een miskraam. Het is niet voldoende om te zeggen dat alles een reden heeft; het is de bedoeling om te ontdekken wát de reden is. Pas als dat duidelijk is, valt alles op zijn plek.

Helaas is het zo dat het soms jaren kan duren om die reden in te zien. Vaak wanneer we veel later terugkijken, kunnen we verbanden leggen die niet mogelijk zijn in het moment zelf. Het enige dat we hebben in het nu is het ‘weten’, dat een miskraam bedoeld is om te gebeuren. “Miskraam spiritueel gezien – Roy Martina deel 2” verder lezen

“Niet alleen mijn lijf, ook mijn ziel is gecuretteerd”

Beluister hier het artikel (6:16) of op de site van SoundCloud

Ze meldt zich deze donderdag bij mij; Carla, eind dertig met rood doorlopen ogen. Haar stem klinkt fel, haar lijf lijkt gekwetst. Ze komt voor advies. Maar al snel heb ik in de gaten dat ze eigenlijk iets anders wil, namelijk gehoord worden. Al snel is het mij duidelijk wat ik al die jaren al weet: een onderdrukt rouwproces neemt je kracht weg en kan je (vele) jaren later parten spelen. ““Niet alleen mijn lijf, ook mijn ziel is gecuretteerd”” verder lezen

“Een doodgeboren kindje een miskraam noemen is kwetsend”

Er moet me even iets van het hart – door Irene Otto

Laatst zag ik een artikel in metronieuws met de titel “Moeder verzorgt baby na miskraam nog 15 dagen lang”. En dat irriteert me.

Niet omdat de moeder haar baby heeft verzorgd, want als het je overkomt dat je kindje dood wordt geboren heb je maar zó kort de tijd om herinneringen te verzamelen. Iedere kans om samen te zijn met je kindje grijp je aan.  ““Een doodgeboren kindje een miskraam noemen is kwetsend”” verder lezen

Mijn miskraam vond ik erger dan de doodgeboorte van mijn kind

Met tranen in haar ogen vertelt Anja, die ik laatst ontmoet heb tijdens een netwerk, dat ze een kindje is verloren in de 7de maand van haar zwangerschap en dat ze daarna nog een miskraam heeft gehad. Ze heeft ook twee gezonde meisjes van 4 en 6 jaar. Hier geniet ze volop van. Toch had ze graag nog een derde kindje gehad. “Mijn miskraam vond ik erger dan de doodgeboorte van mijn kind” verder lezen