“Niet alleen mijn lijf, ook mijn ziel is gecuretteerd”

Beluister hier het artikel (6:16) of op de site van SoundCloud

Ze meldt zich deze donderdag bij mij; Carla, eind dertig met rood doorlopen ogen. Haar stem klinkt fel, haar lijf lijkt gekwetst. Ze komt voor advies. Maar al snel heb ik in de gaten dat ze eigenlijk iets anders wil, namelijk gehoord worden. Al snel is het mij duidelijk wat ik al die jaren al weet: een onderdrukt rouwproces neemt je kracht weg en kan je (vele) jaren later parten spelen.

Duizelig en misselijk

Ongemakkelijk zit ze tegenover me. Ze voelt zich duizelig en misselijk, alsof ze ieder moment door haar benen kan zakken. “Het is alsof ik de curettage opnieuw beleef”, zegt ze. “Maar het voelt tegenwoordig aan alsof mijn ziel is gecuretteerd”. Mijn nieuwsgierigheid neemt toe en ik moedig haar aan haar verhaal te vertellen. Ze pakt alvast een tissue en steekt van wal.

Ze had al een eerdere miskraam gehad voordat ze zwanger werd van haar tweeling, zegt ze. Maar ook deze zwangerschap ging niet goed na 3 maanden. Ze heeft er uiteindelijk zelf voor gekozen zich te laten curetteren, omdat de overlevingskansen voor haar kinderen niet zo groot waren. Maar ze had toen nog geen feitelijke miskraam. En nu vraagt ze zich af of ze er wel goed aan heeft gedaan. Het houdt haar al een tijdje ’s nachts wakker.

Nu is het mijn beurt om te duizelen. Haar verhaal heeft griezelig veel overeenkomsten met die van mijzelf. Ook ik koos voor deze ingreep terwijl mijn tweeling medisch nog niet was opgegeven. Sterker nog; zowel de dokter als mijn ex-partner adviseerden mij om via een infuus de zwangerschap weer op een recht spoor te krijgen. En ook ik koos voor mijn eigen gevoel, wat niet door iedereen juichend werd ontvangen.

Mijn partner ontweek me

Carla’s stem slaat over. “Na de curettage wilde ik zo graag bevestiging dat ik het goed had gedaan. Dat ik uit liefde de juiste keuze had gemaakt. Ik zocht troost bij mijn partner, wilde bemoedigende woorden van hem, maar hij ontweek me. Dat was zijn manier om ermee te dealen. Ik voelde me helemaal alleen in mijn verdriet. Maandenlang huilde ik mezelf in slaap totdat ik op gegeven moment maar weer overging tot de orde van de dag.”

Dit is iets wat ik heel regelmatig tegenkom. Vrouwen die hun emoties inslikken omdat die er voor hun gevoel niet mogen zijn. “Maar nu kom ik mezelf zo keihard tegen”, snikt Carla. “Ik ben toen door mijn omgeving genegeerd. En nu voelt dat weer zo aan. Niemand neemt mij serieus. Op mijn werk niet en thuis niet. Alsof ik zelf helemaal geen zeggenschap heb.”

Mag ik alsjeblieft verdrietig zijn?

Ik vraag Carla waar ze toen precies behoefte aan had. De woorden rollen uit haar mond: “Begrip, steun, ruimte. Ruimte om te rouwen zoals ik dat wilde. Geen flauw en zielig gedoe van anderen, maar voor vol worden aangezien.” En dan strijdvaardig: “Hallo, ik was wel mijn tweeling kwijt hoor, ook al heb ik daar zelf de hand in gehad. Maar ik heb dit gedaan voor hen. Mag ik dan alsjeblieft verdrietig zijn en ze missen??”

Opnieuw nemen mijn gedachten me in vogelvlucht mee, nu naar de verkoeverkamer na mijn eigen curettage. Bij de vrouw naast me ligt een zwaar gehandicapt jongetje in bed. Al snel begrijp ik van haar dat ook zij voor dezelfde keus heeft gestaan als Carla en ikzelf. Maar zij heeft ervoor gekozen zich wel op te laten nemen in het ziekenhuis om via medicijnen de zwangerschap te ‘redden’. Met dit prachtige, bijzondere jongetje als resultaat.

Innerlijke rust en vrede

Dat was een bepalend moment voor mij. Zeer tegen de zin van de verpleging in, kleedde ik me met horten en stoten aan om in het winkeltje beneden wat lekkers te halen voor dat jongetje en zijn moeder. Voor mijn gevoel duurde dat een eeuwigheid, want ik duizelde nog op mijn benen. Maar dit was wel het moment dat ik meteen mijn eigen kracht heb teruggenomen. En dat wens ik Carla ook toe. Want zij heeft haar kracht weggegeven door niet goed te luisteren naar haar eigen behoeftes en in plaats daarvan mee te gaan in die van anderen.

Ik vertel Carla dat ze de juiste keuze heeft gemaakt. Waarom? Omdat ze toen met alle wijsheid die ze in zich had een beslissing heeft genomen. Een beslissing gebaseerd op liefde. Liefde voor haar ongeboren kinderen en liefde voor zichzelf. Ik zie aan haar ogen dat deze bevestiging precies datgene is waar ze al die jaren naar heeft gesnakt. Ze voelt zich gehoord en erkend.

Na een stevige omhelzing vertrekt ze na een tijdje weer. Ja, het komt zeker goed met Carla. Ze geeft zichzelf de tijd en ruimte om alsnog te rouwen, belooft ze zichzelf plechtig. Daarna zal ze innerlijke rust en vrede ervaren. Eindelijk zal de curettage van haar ziel helen.

 

Joyce Beckker
Begeleider ‘Date met je zielskind’

8 gedachten over ““Niet alleen mijn lijf, ook mijn ziel is gecuretteerd””

    1. Dankjewel voor je compliment Ingrid. Het is inderdaad heel mooi hoe ik mocht ervaren hoe Carla zichzelf heelde. Ze voelde zich lange tijd niet erkend door haar omgeving, totdat ze besefte dat zij de enige is die zichzelf en haar eigen verdriet echt kon en mocht erkennen. En dat ze haar lastige keuze vanuit liefde heeft gemaakt. Daar gaat het inderdaad om.

  1. Dank je wel voor deze herkenbare weergaven. Geraakt ook in de herkenning. Bijzonder om verbonden te mogen zijn met een steeds groter netwerk van vrouwen die hun ervaring via elkaar inderdaad de erkenning mogen geven die het in Liefde verdient!

    1. Bedankt voor je lieve reactie Rianne. Het is inderdaad vooral herkenning die ons onderling zo verbindt. Zoals je zegt mag de erkenning van het verlies van je kindje er komen. Of dat nu een miskraam, abortus of stilgeboorte betreft.

    1. Bedankt voor je boekentip Corrie, ik ken het zelf niet. Wel ervaar ik in mijn werk als Soul MatchMaker dat ongeboren zielskinderen heel veel te delen hebben met hun (draag)moeders hetgeen deze vrouwen helpt in hun heling.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *