Dag lieve tweeling

De beslissing is gevallen. Morgenochtend om acht uur moet ik in het ziekenhuis zijn. We hebben alles goed doorgesproken met de gynaecoloog. Dit is de beste optie, voor mij de enige optie.

Ed twijfelde nog even. Na vier lange dagen van wurgende onzekerheid, onderzoeken en evaluaties, wilde hij aanvankelijk ingaan op de mogelijkheid om me te laten opnemen. Om vervolgens te proberen via infuus en medicijnen de zwangerschap weer normaal te laten verlopen, om de ontspoorde trein weer op de rails te krijgen.

‘Een vrij kleine kans, maar niet onmogelijk’, luidde het medische oordeel. Begrijpelijk dat Ed iedere strohalm vastgrijpt. Er is immers vooralsnog geen sprake van een miskraam.

Maar de groeiachterstand is zó groot en de levenskansen zijn zó klein … En ook al zouden mijn kinderen na een intensieve ziekenhuisbehandeling over een aantal maanden toch levend geboren worden, dan kan het haast niet anders zijn dan dat de ondertussen in grote doses toegediende medicijnen een negatieve invloed zullen hebben op hun welzijn, misschien wel hun hele leven lang.

O God, ik wil dolgraag kinderen en ik houd nu al zielsveel van mijn tweeling. Maar als de kans op een volwaardig bestaan zo minimaal is, dan maak ik nu voor hen de keuze om niet geboren te worden. Dit is een liefdesbesluit.

Ik kan me niet heugen dat ik ooit eerder voor zo’n moeilijke beslissing stond. Maar ik weet dat een curettage de enige juiste oplossing is. Voor de kinderen zelf, maar ook voor Ed en mij.

Van slapen komt nu niets meer, wil ik ook niet eens. Want ieder uur dat ik mijn tweeling nog bij me draag, moet een speciaal moment zijn. Momenten vervuld van liefde, respect en toch ook dankbaarheid.

Want zij hebben me weer hoop gegeven, vertrouwen in een leven dat het waard is geleefd te worden. En ook al zal dat gevoel na vannacht helemaal oplossen, nu ervaar ik het als de enige en volle waarheid.

Ik ga nu een afscheidsbrief aan mijn kinderen schrijven. Zodat de magie van deze nacht niet zal vervliegen en dit rijke gevoel van pure moederliefde bewaard blijft. Voor altijd.

Joyce Beckker
Uit het e-book ‘Het uitgewiste kind’
Sarah Publications

One Reply to “Dag lieve tweeling”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *