Burn-out door miskraam

Door: miskraamcoach Diana Wouters-Sellis

Opgebrand door een miskraam? Dat bestaat niet….of toch wel? Wel degelijk kun je door het niet verwerken van een miskraam jezelf tegenkomen. Ik maak het als miskraamcoach en als mens in het dagelijks leven mee. Zo ook met Karin die uiteindelijk door een burn-out erachter kwam dat zij zichzelf voorbij liep en haar miskraam van 3 jaar geleden niet had verwerkt. “Burn-out door miskraam” verder lezen

Troost

teleurstelling van jozien wijnakkerAls een peuter zich bezeert en op een zachte schoot wordt getroost totdat de pijn over is, schuift zij of hij vanzelf weer weg en speelt verder. Als volwassene bestaat deze behoefte aan troost bij kwetsuren eveneens. Mogen uithuilen bij een omarmende ander totdat het klaar is. Zoals bij een miskraam.  “Troost” verder lezen

‘Mijn kindje Raven is dood’

Door: Jacqueline van Dongen

Mijn kindje zijn hartje was gestopt met kloppen.
Op het moment toen ik dit beeld op het echo scherm zag voelde ik een enorme golf van ondraaglijke pijn opkomen.

De golf van pijn werd vrijwel direct afgedekt door een gevolg van verdoving. Alsof de verloskundige een injectiespuit met morfine in het hart van mijn gevoel spoot. Het vervlakte gevoel voelde heel naar. Ik voelde me zo vervreemd van mijn zelf. “‘Mijn kindje Raven is dood’” verder lezen

“Zij gaven mij het bewijs van het leven na de dood”

Door Ingrid Klooster

Mei 1995. Mijn schoot is leeg. Ik zit stil en kijk naar buiten, zonder gedachten, mijn wereld is tot stilstand gekomen. Al mijn verwachtingen, mijn ongeremde vreugde, het oergevoel van moeder zijn. Het is weg. Buiten bloeit een Japanse kers. Een nieuw begin, nieuw leven. Ik zie het niet. Ik zit stil. Het is leeg in mijn buik en in mijn hoofd.

En dan opeens een wonder. Buiten achter het raam zie ik in een flits mijn gestorven opa weglopen met een klein blond jongetje aan de hand. Heel duidelijk, heel even en dan zijn ze weg. ““Zij gaven mij het bewijs van het leven na de dood”” verder lezen